Hayat gercekten cok guzel..

Cumartesi gunu John'un bir arkadasinin cenazesi vardi, aslinda tam cenaze degil. Bir kilisede tum tanidiklar ve yakinlar davet edilmisti. Kaybedilen arkadas hakkinda isteyenlerin konustugu bir toren gibi. Babasi, yakin bir iki arkadas. Daha sonra da sakin bir davet..Tum cenazeler gibi eski arkadaslar biraraya geldikleri icin mutlu ama arkadaslarini kaybettikleri icin uzgun.

Arkadaslarinin hikayesi cok uzucu, 29-30 yaslarinda, gogus kanserinden olmus bir ressam. Kocasi da torendeydi, 1.5 yil once, Melissa'nin kanser oldugunun ogrenilmesinden sonra evlenmisler. Hayiflandigim seyleri dusunuyorum da, kanser askinin olecegini bilerek gunlerini geciren ciftin evlenip, geleceklerine gogus germeleri karsisinda siliyorum hemen aklimdan.

Melissa'nin John'a hediye ettigi bir resim her gordugumde mutlu olmanin aslinda ne kadar kolay oldugunu hatirlaticak bana.

Yeni yilda kendimden beklentilerim:
Kendime daha cok vakit ayirmak, daha cok telefon etmek Turkiye'ye, daha cok mektup yazmak, daha cok fotograf cekmek, daha cok gulumsemek herseye, daha az aksi olmak, daha iyi bir olmak yani..

Gitmek istedigim filmler:
Gosford Park
Ingredients for Dreams (Alman Film Festivalinden)
A Beautiful Mind

Bitirmek istedigim kitap:
Siyasi Tarih - Ilkcaglardan 1918'lere