Sabah yine ise yuruyerek geldim.
 
Gunesli sabah yuruyuslerinden degildi bu seferki. Bir yandan saclarimi savuran ruzgar, obur yandan yuzume carpan sis yagmuru, evet sis yagmuru. O kadar yogun ki sis su an... Hava dondurucu soguk degil ama temmuz sicagi da yok ortalikta.
 
Castro, yani gay mahallesinde basliyor yuruyusum. Temiz sokaklar, bakimli bahceleri geciyorum. Sonra Mission'a geliyorum. Her yerde Ispanyolca tabelalar, biraz kirleniyor sokaklar. Trafik yogunlasiyor, malum otobus ve metro alani Mission. Insanlar ise farkli farkli, sehir merkezinde isine yetismeye calisan genc profesyoneller, ya da dukkanlarini acan Meksikali gocmenler ya da Meksikali-Amerikalilar...
 
Bir de bu manzalar icinde yururken Turkiye'ye telefon etmek pek hos veya beyin bulandirici, karmasa yaratici; Acilan burrito dukkanlarina bakarken, annemin barbunyasini dinlemek telefonda.
 
Mission'dan sonra dot.com ruyasi sirasinda popular ofis bolgesi olan, simdi de kalabaligini, curcunasini yitirmekle birlikte hala eklektik kimligini tasiyan kendi is mahalleme geliyorum. Vejeteryan kafeler, medya, tasarim, mimarlik ve yazilim ofisleri olan mahallemiz. Ofisin binanin hemen girisinde bir sushi restorani, kosede sabah kahvesi dukkani. Hos, yakinda biz de sehir merkezi is bolgesine tasinacagiz...